|
Bolivia is 36 maal groter dan België, en er wonen ongeveer 8,5 miljoen mensen. De nationale gemiddelde levensverwachting ligt rond de 60 jaar.
Tot hiertoe is het doelgebied een uithoek van het Andesgebergte met een oppervlakte van enkele keren zo groot als België, op hoogten tussen 1500m en 4000m. De afstanden naar de medische buitenposten zijn typisch tussen 200 en 400 km. Dit betekent al vlug een reistijd tot 9 uur per jeep vanaf het logistiek centrum.
De inlandse bergbevolking stamt typisch af van de Incavolkeren destijds. De voertaal is in de meeste dorpen Quetchua (de oude Incataal). De alfabetisatiegraad is vaak niet hoger dan 25%. Er zijn nauwelijks wegen, geen elektriciteit noch zuiver water, geen verwarming, geen infrastructuur, nauwelijks onderwijs, geen medische zorgen behalve in enkele locaties, en uiteraard geen enkele sociale voorziening. De inlandse bevolking overleeft van hetgeen de natuur op de berghellingen voortbrengt. Wie niet (meer) in staat is om op het land te werken, en ook geen familie heeft, is ten dode opgeschreven.
 In het doelgebied is het gemiddeld jaarlijks inkomen minder dan 100 euro.
In het doelgebied is de gemiddelde levensverwachting minder dan 40 jaar. Per vrouw worden gemiddeld 6 tot 8 kinderen geboren. Er is een schrijnende kindersterfte: bijna 40% van de levend geboren kinderen wordt geen 5 jaar. In het doelgebied is de ondervoeding vrijwel algemeen.
Jaarlijks sterven in het doelgebied (veel te) veel mensen (vooral kinderen) aan ziekten die relatief eenvoudig te voorkomen en te genezen zijn. Vooreerst is er vaak een sterk verlaagde weerstand t.g.v. algemene ondervoeding en het tekort aan vitamines. Denken we daarbij verder aan chronische diarree met extreme uitdroging tot gevolg, niet-behandelde luchtwegeninfecties die uitdraaien op longontsteking, mazelen, malaria, tuberculose, chagasziekte, hondsdolheid, tetanos, gele koorts en dengue koorts.
Typische woonvorm in het doelgebied : de huisjes worden opgetrokken uit adobe, een soort handgemaakte steen die bestaat uit klei en stro, die "gebakken" wordt buiten in de zon. Veelal is er in de dorpen geen enkele verharde weg. Dit betekent dat in het droog seizoen men een half jaar in het stof leeft, en in het regenseizoen het andere half jaar in het slijk.
|
